The Holocaust Holokost
The Holocaust began with discriminatory laws in Germany in the 1930s and
escalated with the mass deportation of European Jews to six extermination
camps — Auschwitz-Birkenau, Belzec, Chelmno, Majdanek, Sobibor, and
Treblinka — all located in occupied Poland.
Approximately 1.1 million people were murdered at Auschwitz-Birkenau alone.
Beyond the Jewish victims, the Nazis also systematically murdered Roma,
people with disabilities, Soviet POWs, Polish civilians, homosexuals,
Jehovah's Witnesses, and political opponents.
The Nuremberg trials (1945–1946) prosecuted surviving Nazi leaders for war
crimes and crimes against humanity, establishing the legal precedent that
individuals could be held accountable under international law. The trials
also contributed to the drafting of the 1948 UN Convention on Genocide.
The term "genocide" was coined by Polish-Jewish lawyer Raphael Lemkin
specifically in response to the Holocaust, and was formally adopted into
international law in 1948.
Holokost, 1930'larda Almanya'daki ayrımcı yasalarla başladı ve Avrupa Yahudilerinin
tamamı işgal altındaki Polonya'da bulunan altı imha kampına — Auschwitz-Birkenau,
Belzec, Chelmno, Majdanek, Sobibor ve Treblinka — toplu sürgünleriyle tırmandı.
Yalnızca Auschwitz-Birkenau'da yaklaşık 1,1 milyon insan katledildi. Yahudi kurbanların
yanı sıra Naziler; Romanları, engellileri, Sovyet savaş esirlerini, Polonyalı sivilleri,
eşcinselleri, Yehova Şahitlerini ve siyasi muhalefeti de sistematik biçimde öldürdü.
Nürnberg davaları (1945–1946), hayatta kalan Nazi liderlerini savaş suçları ve insanlığa
karşı suçlardan yargılayarak bireylerin uluslararası hukuk kapsamında hesap
verebileceğini emsal oluşturacak biçimde belirledi. Davalar, 1948 tarihli BM Soykırım
Sözleşmesi'nin hazırlanmasına da katkıda bulundu.
"Soykırım" terimi, Holokost'a tepki olarak Polonya asıllı Yahudi hukukçu Raphael Lemkin
tarafından icat edildi ve 1948'de uluslararası hukuka resmen girdi.